Ένα γράμμα στον μπαμπά μου

Θυμάμαι πως όταν ήμουνα μικρούλα με φώναζες βουτσιβουτσάκι και εγώ σε περίμενα να γυρίσεις από την δουλειά, στα σκαλιά του σπιτιού μας κρατώντας κάθε μέρα ένα γιασεμί που έκοβα από τον κήπο μας. Ήταν τότε που αμυδρά θυμάμαι όμορφες οικογενειακές στιγμές, Όταν μαζί με την αδελφή μου, κάναμε ότι κοιμόμαστε και εσύ ερχόσουν από πάνω και έκανες ότι δήθεν κατεβαίνουν βομβαρδιστικά που μας πετούσαν βόμβες γαργαλητών.
Τι κρίμα μπαμπά μου που δεν έχω καμμία άλλη καλή ανάμνηση για να σε θυμάμαι.
Δεν ξέρω τι έγινε μετά. Για μένα είναι λες και ένα μέρος του εγκεφάλου μου αδυνατεί να θυμηθεί τι μεσολάβησε. Αν κάποιος μου ζητούσε να συνοψίσω τις καθημερινές μου οικογενειακές αναμνήσεις, θα του έλεγα ότι για μένα πραγματική οικογένεια δεν υπήρξαμε ποτέ. Ζούσαμε τέσσερις άνθρωποι ο καθένας εγκλωβισμένος στις σκέψεις του και στα αδιέξοδα του. Δεν μας έλειψε βέβαια ποτέ τίποτα από υλικά αγαθά, εμένα όμως πάντα μου έλειπε η αγάπη. Ασχολήθηκα από μικρούλα με την κολύμβηση σε επίπεδο πρωταθλητισμού. Κατάλαβα με τα χρόνια που πέρασαν ότι πραγματικά η ίδια δεν το ήθελα γιατί το αγαπούσα πραγματικά, το ήθελα γιατί μόνο τότε έβλεπα στα μάτια σου ότι ήσουν περήφανος για μένα. Αυτό βέβαια μόνο όταν οι επιδόσεις μου ήταν αυτές που εσύ ήθελες. Το μόνο που ζούσα ήταν έναν ανελέητο και σκληρό σχεδόν στρατιωτικό διατροφικό πρόγραμμα που αν και ακολουθούσα ευλαβικά, εσένα ποτέ δεν σου έφτανε. "Πως είσαι έτσι;Πήρες ένα κιλό, τι έφαγες πάλι κρυφά".
Όταν μεγάλωσα και γνώρισα τον άνθρωπο της ζωής μου πάλι με πλήγωσες. Δεν ήταν αρκετός για σένα γιατί δεν ήταν "κάποιος", ήταν φτωχαδάκι. Μου είπες πολύ σκληρά λόγια τότε. Όταν αποφάσισα να συγκρουστώ με όλους σας και να ξεκινήσω με το φτωχαδάκι την κοινή μας ζωή, μου στέρησες ακόμα και το ελάχιστο προνόμιο να γλεντήσω το γάμο μου. Δεν ήθελες να δώσεις χρήματα γιατί πίστευες ότι τα λεφτά σου σκέφτονταν όλοι. Δεν μιλαγάμε, δεν είχα επαφή, ήμουν πάντα μόνη,πάντα χωρίς κανέναν δικό μου άνθρωπο σε γιορτές ή οικογενειακές συναθροίσεις. Αγκάλιαζα τον άντρα μου και τις νύχτες παρακολουθούσα την αναπνοή του και φοβόμουν τόσο πολύ μην πάθει κάτι, γιατί μόνο εκείνον και το παιδί μου είχα. Με την πάροδο των χρόνων ξαναμιλήσαμε. Το φτωχαδάκι βέβαια σε "ανάγκασε" με την αξιοπρέπεια, την συμπεριφορά του και την πορεία του, να μιλάς στον κόσμο και να λες "ο γαμπρός μου". Με εμένα μονίμως τα ίδια "Πάλι πάχυνες παιδί μου. Μα καλά αγόρι μου πως την κυκλοφορείς έτσι;"
Ξαφνικά αρρώστησες και κατέρευσες ψυχολογικά. Ο καρκίνος μας χτύπησε την πόρτα και εμείς παγώσαμε. Δεν μπορώ να σου πω πόσο πολύ πάλεψα να επιβάλλω στην ψυχή μου, ότι πρέπει να τα ξεχάσω όλα και να σου σταθώ. Το έκανα όμως γιατί αλλιώς δεν θα μπορούσα να ζήσω από τις τύψεις.Ήθελα να αποτελέσω παράδειγμα για το παιδί μου. Έτρεχα να σε προλάβω πριν μπεις στο χειρουργείο και μόλις μπήκα στο δωμάτιο και έκατσα δίπλα σου , νάτη πάλι η διαπίστωση "Πάχυνες κι άλλο παιδί μου. Πρόσεξε την υγεία σου, μεγάλωσες πια" Ξημέρωνα δίπλα σου, τρέχαμε με το "φτωχαδάκι" από γιατρό σε γιατρό για να βρούμε τρόπους να σου απαλύνουμε τους πόνους. Σε έβλεπα να λιώνεις και δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Όταν έχασες την φωνή σου, μόνο εγώ κατάφερνα να καταλάβω τι ήθελες να μας πεις. Τι ειρωνεία, εμείς που μονίμως τσακωνόμασταν μπορούσαμε επιτέλους να επικοινωνήσουμε. Τώρα πια έρχομαι και σου ανάβω το καντηλάκι και σου λεω τα νέα μου. Τώρα μου λείπεις γιατί έχω φτιάξει την εικόνα σου έτσι όπως εγώ ήθελα. Φαντάζομαι πως μου απαντάς "Καλώς το βουτσιβουτσάκι μου. Κούκλα είσαι σήμερα" ...κι ας μην κατάφερα να αδυνατίσω.
'Εφυγες και εγώ ποτέ δεν μπόρεσα να σου πω την αλήθεια για την σχέση μας. Αγαπημένο μου σήριαλ το "50-50" και ο Φιλιππίδης που όταν έλεγε στην κόρη του "παιδί μου, παιδί μου" και την αγκάλιαζε δάκρυζα κάθε φορά και ζήλευα! Μεγάλωσα πια και μπορώ με σιγουριά να πω 'οτι είμαι περήφανη για την οικογένεια μου, γιατί κόντρα σε όλα τα προγνωστικά καταφέραμε να είμαστε οικογένεια, αυτή που πάντα ονειρευόμουν να έχω.
Ξέρεις όμως κάτι μπαμπά μου;Το κενό μέσα μου δεν έφυγε, απλά το κλείδωσα σε μια γωνίτσα και έμαθα να ζω με αυτό. Πόσο θα ήθελα να έιχα βρει την δύναμη να σου πω και εσύ να μπορούσες να με καταλάβεις, ότι δεν με ένοιαξαν ποτέ τα λεφτά...εγώ μια αγκαλιά ήθελα μόνο! Ίσως όμως και να με ακούς από εκεί ψηλά.Σε αγαπάω μπαμπά μου και μου λείπεις.....

3 Σχόλια

  1. Pennyλέει:

    Αχ... πολύ συγκινητικό κείμενο... Μ΄έκανες και δάκρυσα... Οι σχέσεις των κοριτσιών με τους μπαμπάδες τελικά είναι δύσκολη υπόθεση για πολλές από μας... Τουλάχιστον έχεις μια ευτυχισμένη οικογένεια κι αυτό είναι πολύ σημαντικό. Φιλιά πολλά!

    Απαντηση
    • bkotsougiannisλέει:

      Σε ευχαριστώ Penny μου για την στήριξη και το σχόλιο σου. Δυστυχώς γνωρίζω πως δεν είμαι η μόνη που αντιμετωπίζει προβλήματα στις σχέσεις της με την οικογένεια της . Μακάρι να καταφέρνουμε με όλες μας τις δυνάμεις , όταν εμείς γίνουμε γονείς να μην επαναλάβουμε τα λάθη που εμάς πλήγωσαν. Δυστυχώς ή ευτυχώς η ζωή δεν είναι εύκολη. Άλλωστε αυτή είναι και η γοητεία της.

      Απαντηση
  2. dopaminoholic89λέει:

    απλα αποστομωτικο... συγκινηθηκα πολυ ... ηταν σαν να διαβαζα τις δικες μου πολυ προσωπικες σκεψεις...να σαι καλα..

    Απαντηση

Άφησε το σχόλιο σου

Συνδεθείτε εδώ χρησιμοποιώντας τα στοιχεία του λογαριασμού σας για να αφήσετε το δικό σας σχόλιο. Αν δεν είστε εγγεγραμένος χρήστης γραφτείτε εδώ.